Motivatie maandag: ochtend training

Eerder gepost op 10 december 2013 op mijn vorige blog


Om kwart voor zes gaat de wekker. Laat, voor mijn doen, maar ik hoef niet zo vroeg naar kantoor vandaag.

Ik overweeg de snooze knop. Mijn nog slaperige lijf geeft me duizend redenen om gewoon nog een uurtje te blijven liggen. Ik luister niet. De wekker is de wekker. Het plan is het plan.

Het is donker in huis. Mijn benen voelen zwaar, als ik ze in mijn renbroek hijs. Ik huiver even als het koude metaal van mijn harstlagmeter mijn nog warme huid raakt. Mijn haar staat in pieken overeind en ik wrijf de slaap uit mijn ogen terwijl ik grijp naar de spullen die ik 's avonds al klaar had gelegd. Riem, beats, veiligheidsvestje.

De ochtendlucht is koud in mijn longen. Klein wolkjes adem hangen om me heen als ik al wandelend mijn runkeeper instel en mijn muziek aan zet.  Ik moet snel gaan rennen - jeetje, wat is het koud. Ik troost me met de gedachte dat koud altijd maar 1 kilometer duurt.

Mijn tempo ligt laag, ik moet echt even opwarmen. Die eerste paar honderd meter voelt altijd onwennig, de betonnen tegels van het fietspad hard en meedogenloos onder mijn schoenen. Binnen vijf minuten ben ik het dorp uit. De kou is allang weg. Ik kijk op, naar de tweede lantaarnpaal aan de rechterkant. Daar vliegt de roofvogel weg die daar iedere dag zit, en die me nooit te dichtbij laat komen. Hij heeft me al zo vaak gezien, maar hij vertrouwt me nog steeds niet, indringer die ik ben in zíjn wereld.

In de polder is het aardedonker. De straatverlichting is een kilometer geleden al opgehouden. Er hangt mist op de grond. Ik kan mijn schoenen niet eens zien. Dat geeft niet; ik ken iedere steen op dit weggetje, iedere bocht, iedere kuil.

Het dorp is inmiddels drie kilometer weg. In de verte zie ik het liggen. Steeds meer kleine verlichte raampjes geven aan dat de dag langzaam begint in de wereld die ik achter me liet.
Ik ben er niet bij.
Ik ben hier, helemaal alleen, opgeslokt door de zachte, dichte nevel boven de donkere velden.

In dit uurtje, voor de dag begint, heeft niemand me nodig, word ik nergens verwacht, hoef ik niets te onthouden en wordt er niets van me gevraagd.
In dit uurtje is er alleen mijn lichaam, dat lijkt te weten wat het moet doen zonder mijn bemoeienis. Mijn voeten bewegen als vanzelf. Het rennen maakt plaats voor zweven.
Voor me, achter me en naast me strekt de ochtendhemel zich uit, bezaaid met sterren.

Ik kijk omhoog, ren tussen de sterren, na te denken over richting of tijd. In mijn oor zet Crowded House 'Better be home soon' in, dat lijkt te echo-en in het eindeloze niets om me heen.
 

Dit soort ochtenden.

Dit is waarom ik ren.

The day after

De volgende ochtend voel ik me niet beter. Ik heb het er ‘s avonds met Peter over gehad, die niet goed weet wat ie aanmoet met deze plotselinge omslag, en ik heb erover nagedacht, maar het dubbele gevoel van mijn-goed-is-niet-goed-genoeg blijft. Ik wil eigenlijk gewoon liever Peter aan gaan moedigen in Amsterdam en het daarbij laten. Ik twijfel gewoon zo, en dus doe ik wat men doet in geval van twijfel: ik bel de coach.

Ik leg uit hoe kloterig het is om alleen te lopen. Laatste is tot daaraan toe, maar alleen is gewoon niet leuk. Ik vertel hoeveel langzamer ik ben, en hoe dat komt: ik heb gewoon niet hard genoeg getraind en niet goed genoeg gegeten in het afgelopen half jaar. Dat komt door van alles -  dat komt omdat een andere baan toch wel een hoop energie vergt en een hoop tijd, wat ik best wel had onderschat. Dat is mn eigen schuld, maar het is nu wel wat het is. Uiteindelijk kun je je halve marathon tijd aardig voorspellen, die is namelijk 2 keer je 10km tijd plus 10%, en als ik de 10km dus in 74’ loop, dan gaat mijn halve marathon tijd, met wat waterstops erin, zo richting de drie uur. Misschien ben ik gewoon traag en ik hoor er nu even niet tussen, en dat komt heus wel weer, maar voor nu heb ik het idee dat het misschien beter is om niet aan 21.1 kilometer te beginnen.

De coach hoort me aan, ’s ochtends om tien over acht. Stelt me gerust. Vraagt me waar ik denk dat mn zelfvertrouwen meer een deuk van gaat oplopen: van in de achterhoede finishen of van nu opgeven? Goed punt, was dat.

En dat vertel hij me, in weliswaar diplomatiekere bewoordingen, dat ik moet stoppen met jengelen, mn sneue reet zondagochtend naar dat startvak ga slepen, die halve marathon ga lopen, ondertussen mooi de tijd ga hebben om na te denken over de consequenties van mn eigen keuzes, en het volgend jaar beter kan doen.

Dus. Dat gaan we doen dan :-)

Coole nieuwe renbroek

Zestien euro bij de Lidl. Gewoon sneu hoe blij ik daar dan mee kan zijn :)

Motivatie Maandag

Armbandje: Bianca

Dat is deze:

Anoniem17 augustus 2016 06:56

Bij zulke mooie reacties of zulke geweldige resultaten die jij hebt weten te laten zien door jouw doorzettingsvermogen en discipline en jouw grote doel de marathon, daar vind ik mijn resultaten en ervaringen bij in het niet vallen. Maar door te beginnen met hardlopen met een groep heb ik elke keer grenzen verlegd en dan vooral niet alleen op conditioneel gebied, dat had ik nooit verwacht en nog steeds ben ik grenzen aan het verleggen en blijf ik me verwonderen dat ik door het hardlopen dingen doe die ik eerder niet durfde. Groetjes van Bianca

BeantwoordenVerwijderen

Bianca, stuur je me je adresgegevens? francine@stukjebijbeetje.com. En -  hou op hoor, over dat jouw resultaten en ervarigen in het niet vallen.

Het maakt niet uit of je kort loopt, of lang. Of je ver loopt, of een rondje door je buurt. Of je snel loopt, of langzaam. Iedere loper is een echte loper, en iedereen die de de moeite neemt om 's ochtend vroeg of 's avonds laat of in het midden van een drukke dag in de regen of in de zon of met tegenwind de deur uit te gaan om iets te doen dat ze gister nog niet kon, is een WINNAAR.

Motivatie Maandag

She believed she could, so she did.

Omdat het feit dat je iets nog nooit gedaan hebt niet betekent dat je het niet kunt. Integendeel zelfs: je hebt het nog nooit gedaan, dus het bewijs dat je het niet kunt is nog nooit geleverd :). Ik ben bezig met een nieuw soort van avontuur, en ik herinner mezelf hier doorlopend aan.


Omdat ik weer begonnen ben met marathon training, en dit keer ga ik het beter doen. 

Omdat ik vertrouw op het proces, en weet dat ik in staat ben tot waar ik besluit dat ik toe in staat ben.


Omdat armbandjes leuk zijn ☺.




Daarom kocht ik dit:

En ook eentje voor jou. Laat je naam achter, dan loot ik volgende week dinsdag iemand☺

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag: wat je leert van sporten

.... en waarom iedereen een goede coach in zijn leven zou moeten hebben (Dank je wel, Tiny Raijmakers, voor alles wat je doet voor mij en heel veel anderen).

Als ik toen niet een andere weg was ingeslagen...

... had er nog steeds altijd wel een kommetje met chocoladerozijntjes of pindarotjes of M&M's op tafel gestaan, 'voor de gezelligheid'. Oh, ik mis M&M's.


... had ik nooit geweten waartoe ik, mentaal en fysiek, in staat was.


... had ik nooit geleerd hoe het is om jezelf te wijden aan een lange termijn doel, en was de discipline die je jezelf daarbij aanleert nooit doorgesijpeld in vrijwel alle andere aspecten van mijn leven.


... was ik nu waarschijnlijk langzaamaan richting de 145kg gegaan.



...zou ik in een vliegtuig nu waarschijnlijk een verlengstuk voor mijn gordel moeten vragen, of, afhankelijk van de luchtvaarmaatschappij, moeten betalen voor een tweede stoel.


... had ik nooit gevoeld hoe leuk het is om gewoon de kleren te kopen die je mooi vindt, in een willekeurige winkel.


...was ik warschijnlijk nooit van baan veranderd. Omdat ik niet overtuigd was van mijn eigen capaciteiten, omdat ikniet gewend was buiten mijn comfortzone te treden, en omdat mensen met morbide obesitas sowieso minder kans hebben om aangenomen te worden. Het straalt nou eenmaal geen doorzettingsvermogen en self-contol uit.


... had ik nog steeds volgehouden dat ik 'gewoon kerngezond was', diep van binnen heus wel wetend dat dat niet meer lang zo zou blijven.


... had ik nu waarschijnlijk een vroeg stadium van diabetes.


...was ik dus waarschijnlijk niet heel oud geworden.


... had ik nog steeds triomfantelijk 'beauty comes in all shapes and sizes' en 'echte vrouwen hebben rondingen' plaatjes geliked, en deed ik dan net alsof er niet een verschil was tussen rondingen en dikke lagen vet.

...had ik nooit geweten hoe eng, en hoe ongelofelijk bevrijdend, het is om je grenzen te verleggen.


...waren er waarschijnlijk dagen geweest dat ik niet meer dan 500 stappen zetten (van huis naar auto, van auto naar bureaustoel, en weer terug, en dan nog af en toe naar de printer, de wc of de keuken). En ik had me helemaal niet gerealiseerd hoe abnormaal dat was.


...zou ik nog steeds heel vaak twijfelen aan mezelf als ik voor een nieuwe uitdaging stond, omdat ik er altijd vanuit ging dat ik dingen 'toch wel niet zou kunnen'.


...zou ik nog steeds liever niet in het openbaar hebben gegeten, want als je een patatje eet denkt iedereen 'zie je wel, daar kom het dus van' en als je een salade eet denkt iedereen 'pffft, alsof dat het nog gaat oplossen'.


...had ik nog steeds zo vaak slecht geslapen, omdat mijn hoofd wel moe was, maar mijn lichaam niet.


...had ik, als ik met de lift moest, nog steeds gewacht op een lege waar ik als eerste in kon stappen, om de kans te vermijden dat een volle lift ging piepen als ik naar binnen liep en ik iedereen hoorde denken 'ja, dat zat er natuurlijk in'.


...zou ik niet geweten hebben hoe ontzettend ontspannend het is om een stressvolle dag van je af te sporten.


...had ik nooit geweten hoe klein je je voelt als je in je eentje langs het schijnbaar oneindige IJsselmeer rent, de wereld nog slapend, onder de meest majestueuze zonsopgang.





Ik mis lui zijn soms. En echt, ik mis M&M's. 

Maar nooit genoeg om weer terug te gaan naar dat leven.



Dinsdag  - Baantraining. 4km fietsen, 4x1000m D3, p=2, 4 km fietsen
Donderdag - Hardlopen - 5.35 km (40' D1) 
Zaterdag - Hardlopen  - 6.5 km. Wandelen, 5Km. 
Zondag - Hardlopen - 9km 

Sneller, hoger, sterker

- -

Uit 'Shoe Dog', van Phil Knight, de oprichter van Nike

'De wereld bestaat uit gekke ideeen. [...] Wat dat betreft zijn er maar weinig ideeen zo gek als mijn favoriete ding: hardlopen.

Het is moeilijk. 

Het is pijnlijk. 

Het is risicovol. 

De beloningen die je ervoor krijgt zijn zeldzaam, en verre van gegarandeerd. 

Als je rond een ovale baan rent, of over een lege weg, heb je geen echte bestemming. Tenminste niet eentje die de inspanning rechtvaardigt. De bezigheid zelf wordt het doel. Het gaat er niet alleen om dat er geen finishlijn is; het gaat erom dat je de finishlijn zelf definieert.  Wat de winst of het plezier ook is dat je haalt uit hardlopen - je moet die vinden in jezelf. Dat is hoe je het inpakt, hoe je het verkoopt aan jezelf. 

Iedere hardloper weet dit: je rent en rent, kilometer na kilometer, en je weet eigenlijk nooit precies waarom. Je vertelt jezelf dat je naar een of ander doel toeloopt, dat je een of andere kick najaagt, maar eigenlijk ren je alleen maar omdat het alternatief, stoppen, doodeng is. 

[...]

Laat iedereen je ideeen maar gek noemen. Gewoon doorgaan. Niet stoppen. Niet eens denken aan stoppen tot je er bent, en ook niet teveel nadenken over waar 'er' dan eigenlijk is. 

Wat ook op je pad komt - niet opgeven. 

The world is made up of crazy ideas. […]  For that matter, few ideas are as crazy as my favourite thing: running.

It’s hard.

It’s painful.

It’s risky.

The rewards are few and far from guaranteed. 

When you run around an oval track, or down an empty road, you have no real destination. At least, none that can fully justify the effort. The act itself becomes the destination. It’s not just that there is no finish line; it’s that you define the finish line. Whatever pleasure or gains you derive from the act of running, you must find them within. It’s all in how you frame it. In how you sell it to yourself. Every runner knows this: you run and run, mile after mile, and you never quite know why. You tell yourself that you’re running towards some goal, chasing some rush, but really you run because the alternative, stopping, scares you to death. […]

Let everyone else call your ideas crazy. Just keep going. Don’t stop. Don’t even think about stopping until you get there. And don’t give much thought to where ‘there’ is.

 Whatever comes, just don’t stop.

Hardlopen - Baantraining, 4,8 km, 7'01 

Fietsen - warming up en cooling down, 8km

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag

Motivatie Maandag

Weggeefje

Vandaag bestaat dit blog 1 jaar, 3 weken en 1 dag, vandaag is het Eet Je Groenten Dag, je gelooft me niet he, maar klik maar op die link,  vandaag heb ik me inschreven voor een Duomarathon (oh, dat moest ik je nog vertellen coach) en vandaag ziet het ernaar uit dat ik het droog ga houden tijdens mijn training. Nou, als dat geen reden is voor een weggeefje, dan weet ik het ook niet meer.

Nu het warmer wordt is het handig om iets te drinken bij je te hebben. Ik ben helemaal niet zo'n fan van water mee, om eerlijk te zijn; tenzij je langer dan een uur loopt of het warmer is dan 20 graden hoef je echt niet met een flesjer rond te hollen. Dat is alleen maar extra gewicht dat je meesleept, en wie zit daar nou op te wachten.

MAAR, het wordt zomer, en als de temperatuur oploopt en/of je wat langer traint, moet je dus wèl hydrateren. Net als wanneer het 's winters heel koud is overigens, en je door de wind/kou combinatie niet doorhebt hoeveel je zweet en ongemerkt uitdroogt. Alleen niet met zo'n flesje spa in je hand, ok? Want als nou iets 'newbie' schreeuwt is dat het wel.

Deze is veel handiger:

Er kan 500ml vloeistof in bidon. Die steunt op een elastiek aan de onderkant, maar zit ook vast met een lusje aan de bovenkant, om het mondstuk, waardoor je wel heel rare fratsen moet uithalen om hem te verliezen. In de zak ernaast is genoeg ruimte voor je telefoon en je sleutel. Ik heb er eentje voor mezelf gekocht, en meteen ook eentje voor misschien wel jou.

Laat een berichtje achter in de comments, dan random-pick ik iemand volgende week vrijdag.