Polderrit

Gisteren was de jaarlijkse Polderrit van de manege waarde jongste rijdt, en we reden samen mee. Ik had vantevoren gezegd dat ik dit keer liever op een normaal KWPN paard zou gaan dan op een Fjord. Da's goed, zeiden ze, je kan tenslotte rijden, dus we delen je in op Zeban.



In de stallen zocht ik naar Zeban, en in een box aan het eind van de gang vond ik zijn naambordje. Achter de deur stond een paard zo groot als een gebouw.

Ik en mijn grote mond. Aaargh.




Ik moest opstijgen met en trapje (!), ja nee echt dus, en toen gingen we. Zeban en ik, Leentje op Triple en nog een heleboel paarden en ruiters.

Een rondje door de bak, en toen lekker naar buiten.

Vijftien kilometer door de polder. Draven door de berm, bruggen, slootjes, hoofd in de wind, en paardjes die net zo hard genoten en rondkeken als de mensen erop.

 

Zeban was lief, een beetje nerveus hier en daar maar er gebeurde niets dat ik niet onder controle had. Er was een uit de sloot opfladderende eend waar hij van schrok en ineens stonden we aan de andere kant van het fietspad; een soort teleportatie - zo ben je hier, en zo ben je ergens anders :-p. Maar verder was het een schat, die goed reageerde op mijn benen en handen en vergevingsgezind was voor mijn fouten.

Het was fantastisch.

De spierpijn nu - allesdoetzeerenikgadood, maar het was FANTASTISCH.  :)

Galopje

Een privelesje vandaag - een kadootje voor de verjaardag van de schoondochter. Ik had grote hardloopplannen daarna, maar man man man.... spierpijn in mn benen :-)

Dan moet iemand anders het rennen maar doen

Prive-lesje op Komiek :)

Paardrijden

Toen ik nog dik was, was het een van de dingen die ik het hardst miste. Maar ja. Dat kon ik zon paard echt niet meer aandoen.

Nee echt he, zonder dollen. Als je boven de honderd kilo weegt, dan is paardrijden niet meer erg goed voor een paard. En ik zat daar RUIM boven. Maar man, hoe ik het nog wist: de wind door je haar, het machtige, vrije gevoel van door de wereld denderen op de rug van een rennend paard. Het samenwerken met zo'n dier, het sturen met je lichaam, het winnen van vertrouwen.

Toen het gewicht weg was, was het een van de eerste dingen die ik weer deed.

Sindsdien neem ik af en toe weer les. Niet geregeld - gewoon, genoeg om het even te voelen, om het bij te houden, en om mee te kunnen rijden met mijn dochter. Zij en ik deden vandaag een buitenrit. Twee uur en drie kwartier reden we, met nog dertien andere ruiters, door de polders in de omgeving.


Een fjordenpony kreeg ik toegewezen. Een *pony*, niet een paard. Jeetje, vroeg ik me hardop af, houdt die me dan wel? Is dat niet zielig? De instructrice die langs liep keek me aan, liet haar blik van mijn cap tot mijn rijlaarzen glijden, en antwoordde, 'Ach mens. Die houdt jou met GEMAK.'

Gelukkig maar.



Ik genoot. Ik genoot zo hard dat de tranen achter mijn ogen brandden.

Gesloopt, ben ik nu (aaaauw, mijn kuiten! Mijn dijen! Mijn buikspieren).

Gesloopt, maar gelukkig.