Momenten in de laatste week voor een halve marathon

1. Als je je bedenkt dat je toch best wel veel hebt getraind de afgelopen tijd.

 

2. Als je je bedenkt dat je eigenlijk toch veel te weinig hebt getraind de afgelopen tijd. 

 

3. Als iemand tegen je zegt: 'Als het slecht weer is zondag, dan kun je hem ook gewoon in de sportschool ergens lopen, op de band.' 

 

5. Als iemand ook maar iets doet dat je irriteert, in je taperweek (de week waarin je nauwelijks nog loopt om aan te sterken voor je wedstrijd)

6. Als je het voor elkaar krijgt om alweer een avond om 10 uur in bed te liggen

7. Als iemand je vraagt: 'En? Wat gaat je finishtijd zijn?'

8. Als je iemand op facebook ziet posten over de wedstrijd waaraan jij meedoet: 'OMG net startbewijs gekrege van me liefie voor de halfe maratton in 020 ik heb helemaaaaaaaal niet getraind maar ik kan t gwoon probere tog'

9.  Als je eindelijk koolhydraten mag stapelen

10. Als je voor je kast staat om te bedenken wat je aan gaat trekken tijdens de race

Auw auw auw

Dus, ik had sinds dinsdag de blaren-from-hell op allebei mijn voeten. Aan de binnenkant van mijn voetboog.

Ze kwamen zomaar. Geen nieuwe schoenen, geen regen, geen rare ondergrond, geen hellingen, geen extreme duur. Gewoon een uurtje intervallen as usual. Maar dan met gaten in je voeten aan het eind.

Heel even rust dus maar, en zaterdag een korte tempotraining, waar het al niet beter van werd. En toen was het gisteren, en moest ik duurlopen.

Wat doe je dan? Ik wist het niet zo goed. Volgende week is de Amsterdam Halve Marathon. Niet trainen, zo vlak vantevoren, terwijl ik al zo legendarisch slecht ben voorbereid, is ook weer zoiets.
Maar je voeten volledig naar de kl-te lopen met nog maar een week om te genezen is ook neit een heel aantrekkelijke optie.

Ik koos uit twee kwaden en ging voor de laatste. Dertien kilometer, ik kon me inhouden en deed niet vijftien, want als het lekker weer is en je lijf voelt goed dan kun je dat soms zomaar niet helpen, maar ik was toch best wel enigszins verstandig. Yay mij.

Conditioneel gezien ging het prima. Blaarioneel gezien werd het een slagveld. Klik hier als je een sterke maag hebt.

Nu dus als de donder gaan helen. Ik heb een plan, met hulp van ren-vriendin Laetitia - iets met gewohl voetencreme en sokken en antibacteriele zooltjes in mn schoenen. En echt he, al eindig ik met tot mn enkels afgesleten stompjes - ik ga hoe dan ook starten, volgende week.

tempotraining

Deze week moest ik een beetje schuiven. Ik had twee megablaren opgelopen (hoe kan dat toch? Mijn schoenen hebben er al dik 600km op zitten, het regende niet, ik deed niks raars, en ineens zit een krater in mn voet), en ik wil dat niet al te stuk lopen, in verband met de Amsterdam halve marathon volgende week.
En toen kwam er ook nog werk en leven en kinderen en nog meer werk, eigenlijk vooral werk, en al met al, om een lang oninteressant verhaal een stuk korter te maken, ik deed mn tempoloop dus vanochtend.

Zit het hem alleen in mij, of vindt iedereen tempotrainingen zwaarder dan intervallen? Ok, je hoeft niet zo hard als bij een intervaltraining, maar je krijgt ook nooit pauze. Het hele idee van een tempoloop is dat je door blijft lopen, nietwaar. Maar ik hou van pauzes. Je weet wel, voor een biertje en een sigaretje en zo.

Hoe dan ook, wat ik bedoel te zeggen, het was dus afzien vanochtend.

En omdat ik nou eenmaal vind dat als ik het zwar heb, iedereen het zwaar dient te hebben: hier is een foto van okselzweet. 

Graag gedaan he.

Hardlopen - 45' D2 | 6.76 km | 6'40

Pompoenbrood

Laat ik een pompoenbrood maken, dacht ik, want het is Oktober.

En zoveel mogelijk pompoenen eten in Oktober is een nou eenmaal van mijn doelen in het leven.


Neem een kleine bio-pompen, snij hem in vier stukken, haal de pitjes eruit en zet die vier stukken 3 minuutjes op vol vermogen in de magnetron.

Zo! Gaar!

Dan, vier bio eitjes in een grote kom....

...scheutje amandelmelk erbij...

.... beetje honing....

... en een HELEBOEL koekkruiden. Zoveel koekkruiden als er thee is in china. Zoveel koekkruiden als er bejaarden op e-bikes zijn. Zoveel koekkruiden als er bekertjes langs de weg liggen bij de Damloop.

Een flinke hoop volkoren tarwebloem.

Ik had denk ik een ons of twee gebruikt, maar dat was te weinig, want het eindresultaat was nog wat te vochtig. Niet te zuinig doen.

Dat geldt overigens voor alles in het leven. 

Oh en een beetje vanilleyoghurt. Ook nog. Dan, een paar scheppen appelmoes voor die lekkere herfstige smaak...

...of omdat je tegenwoordig altijd appelmoes in huis hebt omdat je schoondochter dat overal overheen gooit. Dat kan ook.


Dan pureer je de pompoen of prakt hem tot pap of snijdt hem in kleine stukjes, jij mag kiezen, en dan lepel je alles door elkaar.

 

Anderhalf uur op 180 graden. 

 

Ik had er 'icing' over gesmeerd van sojaroomkaas (gewoon philadelphia kan ook), gemengd met een paar druppels vanille essence en een eetlepel honing.

Wist je dat er in vanille essence ethanol zit? Echt, staat op het flesje.


Volgens mij rijden daar auto's op.

Dus dat moet mij dan ook wel vooruit krijgen.




Maandag:
Weights | armen, 10x10Kg links, 10x10Kg rechts

Dinsdag:
Hardlopen | 5'D1 5'D2 5'D3 *4 | 8.65km | 6'57
 

Zalig

 

Heerlijk zonnig, vochtig herfstweer.  Nauwelijks wind. Tijdmeldingen gewoon uitgezet - geen ben-ikte-langzaam stress, gewoon lekker lopen. Verstand op nul, muziekje aan, en simpelweg de kilometers wegtikken. Zalig. Zo hoort het te zijn.

Dat kwam aan

Ik sta in de supermarkt, mijn boodshappen in te laden. Achter me staan nog twee klanten met volle karren en daar achter staat een van mijn tantes. Ik zie haar niet heel vaak, ook al woont ze in hetzelfde dorp.

'Haaai Francine!', roept ze. Ik draai me om, zie haar dan pas en zwaai vrolijk. 'Haaaaai!'

'Gaat het goed met je?' vraagt ze aan me, luid, want er staan tenslotte wat mensen tussen ons. 'Ja hoor!' antwoord ik, mijn tas volstouwend met amandelmelk en andijvie voor mijn smoothie van morgenochtend.

'Je bent anders wel weer aangekomen!'  roept ze.



 De ene mevrouw tussen haar en mij hoort het niet, de andere wel, en ze knipoogt naar me, een 'ach, oude mensen...' gebaar.
Maar het helpt niet. Het bloed stijgt naar mijn wangen en de tranen prikken al.


'Sport je nog wel?' informeert ze, terwijl ze dichter naar me toeschuift. 'Ja hoor', antwoord ik, vijf keer in de week. mar zo dun als voor de marathon ben ik nou eenmaal niet meer'. Maar ik moet gaan tante O., de kinderen zijn thuis en wachten op hun avondeten, doe je de groetjes aan allemaal, ja, ik ook, ja, daag.

En ik maak me uit de voeten.



Ze heeft natuurlijk gewoon gelijk. Ik blogde er al eens over. Ik sport weliswaar nog steeds vier of vijf keer in de week, maar ik leef niet meer op een constant calorieen-deficient. En, ook al sport ik veel, ik ren nog maar een factie van het pre-marathon traingssschema. En, ik eet soms gewoon meer dan ik nodig heb.


Ok, en ik draag een truitje met streepjes in de breedte dat acuur de vuilnisbak in gaat, want zo ben ik dan ook wel weer.
:(


Aan de ene kant doe ik heel er mijn best om mijn lichaam te waarderen voor wat het kan. Ik ben echt sterk. Ik ben zelden ziek. Ik heb een herstellend vermogen waar je u tegen zegt. Mijn spieren zijn in staat iedere dag flink belast te worden, zonder daar veel hinder van te ondervinden. Spierpijn heb ik bijna nooit. Ik kan rennen, ik kan fietsen, ik plank menigeen eruit. Over twee weken loop ik de Amsterdam Halve, en de plannen voor weer een hele, in 2017, broeien in mijn hoofd.

Aan de andere kant mis ik hoe het eruit zag. Hoe licht ik me voelde. Hoe cool het was om in maat 38 te passen. Ik mis dat, want ik was er trots op, maar ik mis het ook weer niet genoeg om er honger voor te gaan lijden.


Van honger word je zo chagerijnig.


En speaking of chagerijnig, wat geeft mensen toch het idee dat ze zomaar ten allen tijde opmerkingen mogen maken over mijn figuur? Toen ik zo mager was, want het was niet meer slank, het was echt best wel mager, kreeg ik opmerkingen over dat ik 'doorsloeg', dat ik 'nu echt te ver ging', dat ik 'er ziek uit zag'. For the record, ik was niet ziek. Ik was afgetraind.
Nu ik wat zwaarder ben, is het weer niet goed. Wat doet het ertoe? Wat kan dat andere mensen eigenlijk schelen? En bovendien, wiens zaak is dat, behalve de mijne?

Ik zeg toch ook niet: 'Heeeee, tante O.! Wat leuk dat ik je weer eens tegenkom! Gaat het goed met je? Want je hebt er wel heel veel rimpels bij gekregen zeg sinds vorige keer'.



F-ck dat soort gedrag.


 

September - Maand stats

Hardlopen | 97,8km
Wandelen  | 49,1km
Fietsen      | 81,9km